بیـ چــــاره دلم! دچــــار دلتنگیمه
تــوو ســالــن انتــظــــار دلتنگیمه
این دود کنار ایستگاهی که گذشت
از دودکــــشِ قــطــــار دلتنگیمـه

درگیرِ دردهای جهان بی تو سرخورده از زمین و زمان بی تو شعرم؛ ولی بدون بیان بی تو من می روم ولی تو بمان، اهواز ای شهر سالهای نخندیدن! ای سرزمینِ خاک، باریدن! شاعر شو و به گوش جهان از عشق با لحن من ترانه بخوان اهواز یک فکرخوب! بوسه لب کارون... محکم بکوب! بوسه لب کارون... ای عشق تو حکومتِ عریانی ای نو عروس ِ جامه دران، اهواز شهرِ غبار و شرجی و تابستون شهر کُنار و لنگه ی دمپایی... یک عمر غصه چه جور جا می شه توی گلوی یک چمدان اهواز؟! من می روم به خلوت بسیارم با پاکتای خالی سیگارم یک آرزوی مختصرم دارم: خاک مرا به خون بکشان اهواز با دستهای حادثه همدستم! کُلتی ب

فکرکردی... ولی نفهمیدی کفر ایمان به فال فنجان است عشق طوفانِ بعدِ باران نیست عشق بارانِ بعدِ طوفان است فکر کردیم و فکر ما را کرد رنجها را که بیشتر بردیم پشت هر فکر زخم خوردیم و پشت هر زخم نیشتر خوردیم نیشتر خورده ای که مطمئنی نیشتر خورده ام که شک دارم نیشتر خورده ام به قدری که با خدا درد مشترک دارم با خدا درد مشترک یعنی: از جهان نه! جهنمی علنی فکر اینکه چگونه برگردی! فکر اینکه چگونه دل بکنی؟ "بی تو در کلبه ی گدایی خویش" می چکد شعر از سرانگشتم "همچو حافظ غریب در ره عشق" فکرها را یکی یکی کُشتم عشق احساس آسمانی نیست عشق یک اتفاق انسانی ست عشق یعنی هم

ای برفخیز تموز! کودکانِ شهرِ من، بی نور و بی هوا بوسه باران می شوند وقتی صدا می زنی ام... شهرِ من،کهکشانِ بی سرو تَهی ست بی حضور تو که کودکانش عاشقانه می خوانند برایت -در ظِلّ آفتاب- شاید ، وقتی غروب شد با بوسه و کتاب،همراهِ ماهتاب به خانه آمدی من صبر می کنم! *** ویرایش مجدد شعری که یک سال و نیم پیش نوشته شد و در فضای مجازی و سایتهای مختلف از همین محیط پخش و منتشر شد که متاسفانه با مشکلات اخیر و پاکسازی وبلاگها،همراه با تعداد دیگری شعر و ترانه از وبلاگم حذف شدند.

در دستهایش قله ی آتشفشان دارد دریاست با اینکه دلش، آتش به جان دارد در باغچه هر شب گلِ خورشید می کارد رو کم کُنی با قرصِ ماهِ آسمان دارد محبوبِ من جمع تمام مهربانی هاست... حتی خيال دوستی با دشمنان دارد جز دوستی با دشمن دانا چه باید کرد؟! وقتی که نادان قصدِ تخریب جهان دارد زاینده رود از ظلمتِ ناشاعران خشکید "نصف جهان" نامی ست که نااصفهان دارد ترس از سفید است و سیاه است و هزاران رنگ این آسمان فرشی ست که صد ریسمان دارد از هر درختی میوه ای هر روز می افتد... تنها،درخت خانه ی ما؛شوکران دارد زخمی که در متنِ گلویش استخوان مانده دیگر چه احساسی به درکِ پا

آرووم بغضتو ،رو شونه هام ببار تو ابر دردی و من کوه صبرتم من کوه صبرم و سنگینم از غمت تو مُرده باشی ام ، من سنگ قبرتم! یه عمره توو هوات،می میرم و میام تو آسمونی و من تیکه ابرتم من رودخونه مو ، جاری شده غمام دلواسم نباش ، نزدیکِ ابرتم نزدیک ابرتم ، نزدیک لمسِ تو نزدیکتر بیا ، تا غرق هم بشیم آروم بم بگو تکلیفمون چیه؟ از عشق بگذريم،يا غرق هم بشيم؟ چیزی نمونده باز، دلواپست شم و همسُفره ی غم و اندوهِ من بشی چیزی نمونده تا،از سنگِ قبرِ عشق کشتی بسازم و تو نوح من بشی! تو نوح من بشی من عاشقت بشم تو روح من بشی من عاشقت بشم تو "قاف" باشی و من تیکه های ابر

من از آزادی ِ مشروطمون یاد تو می افتم! تو گفتی که نگفتم سخته،من تا کی بگم گفتم؟ تو پشت ِ پای من ويرونه می شی اشک می ریزی منم با پای زخمی می شکنم پای تو می افتم نمی دونستم این آواره گی مبهم تموم میشه و اِلا از شروعش آخر و آغاز می کردم نمی دونستم این درهای بسته عین ِ زندونه وگرنه قبل ِ بستن قفلها رو باز می کردم لبای بسته مو ها کن چشای خسته مو وا کن دچار ِ زخم ِ تبعیدم ... بمون با من مدارا کن! بمون با من مدارا کن! سفر کردم من از آغوش تو با بال ِ برگشتن با بالی که فقط با رفتنم کوتاهتر می شد به جایی که هوای خونه رو از خاطرم برده به عمری که به عشق ِ دیدنت